Bence Karadeniz insanını çalışalım.
Farklı bir bakış açısı mı acaba?
O çılgın iç denizin yeşile uzantısında delişmenlikleri ile o kendine özgü insanları, evet o insanları çalışmalıyız. Çok değişik belgesel proje olmalı bu.
Nereden; içeriden, dışarıdan, kenarından, köşesinden, hangisinden?
Onlar hakkında yazılmış kitapları bulmalıyız. Araştırmalarımızı eksiksiz tamamlamalıyız ki açacağımız sergide Karadeniz insanının özelliklerini tam olarak verebilelim.
Peki onlar kim?
Fotoğraflarımızda Karadeniz insanın özgün karakterini yansıtabilecek özellikler olmalı, birkaç haftada çekeriz herhalde fotoğraflarını.
Fotoğraf çekmek, fotoğraf yapmak, deklanşöre basmak, klavyeye dokunmak, peki gerçekten onlar kim? Fotoğrafı çekilen kim, fotoğrafı çeken kim?
Kahvehanede oturan yaşlı bir adam, çay toplayan bir genç kız, denizden dönen bir balıkçı, küçük çocuklar ve daha niceleri.
Her şey göründüğü gibi mi acaba? Acaba gerçekte kim aslında görüntünün içinde ve kim dışında?
Yeşil çeker; fındık çeker, çay çeker.
Mavi çeker; dere çeker, tepe çeker.
Sis çeker, ses çeker,
Çocukluğun çeker.
Velhasıl-ı kelam Karadeniz çeker insanı,
İlmek ilmek yaşamının sonbaharında.
Ne kan bağların görünür gözüne,
Ne mal bağların.
İlmek ilmek çeker ya Karadeniz,
Dönersin.
Velhasıl-ı kelam
Dolanırsın doyulası özgürlüğün limanlarında,
Yaşamının sonbaharında.
Kimbilir bir gün,
Bir gezgin gelir,
Görüntüler özgürlüğünü,
Görüntüler bugününü.
Kimbilir canı çeker. (*)
Çok güzel fotoğraflar çektik. Hele kahvedeki şu amcanın fotoğrafı harika. Ne güzel, öyle dingin bir yaşantısı var ki adamın, insan kıskanıyor. Neyse biz işimize bakalım.
Hep kalır, hep dışarıda kalır.
(*) : 90'lı yılların başında yaptığım -Şiirleri ile "İnsan- isimli gösterimde Karadeniz insanı fotoğrafları ile örtüştürdüğüm şiirim. |
