Duyulur bahar, duyumsanır. Cıvıl cıvıl kuş sesleri. Kalplerden yükseklere taşar duygular, akıl kısa süreliğine, kimbilir, izne çıkar. Görülür bahar, gözlenir. Rengarenk çiçekler, erguvanlar, leylaklar, papatyalar ve diğerleri, beyazlar, sarılar, morlar, eflatunlar. Göz ve kalp aralarında dar alanda kısa paslaşırlar, akıl hala izindedir. Koklanır bahar, kollanır. Farklı farklı kokar o çiçekler, çimenler ve bir de insanlar. O ayrıcalıklıdır, diğer mevsimlere göre daha bir kollanır. Duyulara ivme kazandırır bahar, kalbe ivme kazandırır ve akıl sanki bir süreliğine hamağında dinlenmeye çekilir. Beyin edilgendir, belki biraz da aklın yönlendirmesiyle biraz edilgendir, belki kasıtlı olarak edilgendir, sanki biraz bezginmiş gibi görünmeyi tercih eder; yürek ise etkindir, her bir duyuyu kendine katık eder, o katıklarla ivmesini kazanır, yola çıkar, yol boyunca etkindir yürek...
İlkyaza koşar bahar, yürekleri peşinden sürükler.
İsyancıdır bahar, içgüdülerin sargılarını çözer, yeşil çimenlerin, asfalt yolların, daha ısınmamış kumların üzerine serpiştirir. Beyin kısa devre edilir. Yüreği devingenleştirir, beyni uyuşturur bahar, içgüdülere yol verir, mantığın şişesinin tıpasını tıkar. Sevgi satar, umut kiralar bahar, ama belki de çok kısa sürede çık evimden diyecektir, ve fakat kiralanır, beyin dinlencededir çünkü. Hem Hıdır'dır, hem de İlyas'tır bahar, umut kiralar, kiralanan umutlar ağaçların, ağaççıkların ayaklarının altına gömülür. Kiralık umutlar bir sonraki bahara kadar solucanlarla hasbıhal eder.
İlkyaza koşar bahar, beyin derin dondurucudadır ve o peşinden sürükler yürekleri
Bahar, adamı şair eder, o güzel havalar şair eder insanı, o güzel havalar, o bahar yok mu o bahar;
Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden
Tütüne böyle havada alıştım
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.
İlkyaza koşar bahar ve peşi sıra, uygun adım sürüklenir yürekler.
Aldatır bahar, aldanır o biçare yürekler. Aldatır bahar, o güzel havalar aldatır, beyni erişilmeyecek kadar yüksekte bir rafa çaktırmaksızın kaldıran o güzel havalar eve ekmekle tuz götürmeyi bile unutturur insana. Hem aldanır, hem de aldatır yürekler, çoğu zaman bizatihi kendini, zaman zaman da bir başkasını aldatır o belirsizliğin yumağındaki ikircikli yürekler. Aldanmanın ve aldatmanın karşıtlığında tenis topu gibi bir gider bir gelirler.
İlkyaza koşar bahar, sürüklenir ilkyaza duygular. Hayalcidir bahar. Bir o kadar gerçekçidir oysa ilkyaz. Kendisiyle yüz yüze gelir ilkyazın kapı aralığında duygular. Mantık tıpayı zorlar, yerinden çıkarır ve olması gereken noktada hazırolda bekler, beyin dinlenceye çekildiği hamakta uyanır, akıl ve mantıkla buluşur küresel, yumuşak bir topun içinde, tam orta yerinde. Sanki buzdan bir kule gibidir bahar, ne kadar güçlü gibi görünse de ilkyazın artan sıcaklarıyla beraber eriyen buzdan bir kule.
İlkyaza koşar bahar. Yürek de koşar. Koşar ama...
(*) : Bu yazı Dirim Dergisinin 2005 Bahar sayısında giriş yazısı olarak yayınlanmıştır. |
